Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Η περιφραστική πέτρα




Μίλα. 

Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.

Μίλα.

Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς 
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.

Πὲς «στιγμή»,

ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».

Μίλα.

Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.

Μίλα.

Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.


κική δημουλά

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Να γιατί...


Να γιατί αγαπώ τόσο τα καλοκαίρια...Γι' αυτή την αίσθηση ελευθερίας που νιώθεις ακόμα και όταν μένεις σπίτι..Ανοιχτά παράθυρα, να έρχονται μυρωδιές απ' τα διπλανά σπίτια που μαγειρεύουν ,που και που ακούγεται και μουσική και είναι και αυτό το άπλετο φως που γεμίζει το σπίτι..Είναι αυτή η αίσθηση να περπατώ ξυπόλυτη, που λατρεύω τόσο, και να τρώω φρούτα και μαρμελάδες τα απογεύματα..Να κοιμάμαι τα καλοκαιρινά μεσημέρια .Είναι όμορφο το καλοκαίρι δίνει ζωή ..Ετσι είναι τα καλοκαίρια ανυπόταχτα, απρόβλεπτα , ελεύθερα , ξέγνοιστα. Όλοι έχουμε ένα καλοκαίρι μέσα μας και ίσως να ξέρω κάποιους που είναι καλοκαίρι πάντα..!
καλοκαίρι
ήλιος
μαύρισμα
καράβι
βουτιές 
άμμος
μεσημέρια
παγωτά 
βανίλια υποβρύχιο
φρούτα
σορτσάκια
κοκτέιλ
έρωτες
beach party
πανσέληνος
αστέρια
λιμάνια
εκκλησάκια
κιθάρα
μπύρες
μπάνιο βραδινό
συναυλίες
βραχιόλια στο πόδι
αγαπημένος στίχος
βόλτες με μηχανάκια
βραχάκια
καλοκαιρινές ιστορίες

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

Κάποια μου 'πε...





*(ΠΡΟ)ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου το έχει γράψει όμως μια κοπέλα που με ξέρει όσο ξέρω εγώ τον εαυτό μου.Επειδή λοιπόν αυτό το κείμενο σήμερα με συγκίνησε τόσο γιατί με ξέρει τοοοσο καλά όσο γιατί με άγγιξε τόσο με την ανάρτηση αυτή θέλω να της πω απλά ευχαριστώ ...ορίστε λοιπόν!



ΠΡΟΛΟΓΟΣ
Είναι κάποιες στιγμές που είμαστε πολύ ήρεμοι, δεν έχουμε υποχρεώσεις, άγχη, προγράμματα. Απλά χαζευουμε εικόνες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και σκεπτόμαστε.. είναι οι ώρες που βγαίνουν τα μεγάλα συμπεράσματα, οι αλήθειες της ζωής, ή έστω είναι οι ώρες που σκεφτόμαστε κάποια πράγματα.. και μας μοιάζουν παραμυθένια. Αυτές τις σκέψεις θέλουμε να τις μοιραστούμε. Άλλοι το κάνουν προφορικά. Άλλοι γραπτά σε μπλογκ, σε τετράδια, σε γράμματα. Τις λένε σε πολύ κόσμο ή απλά στην κολλητή τους..

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ
Είναι μια καλοκαιρινή ιστορία.. τότε που κάνεις βόλτες στην παραλία, τότε που βλέπεις το ηλιοβασίλεμα από το λιμανάκι, τότε που κάθεσαι με τις ώρες στον ήλιο και στη θάλασσα, τότε που βλέπεις το απέραντο γαλάζιο από την ξαπλώστρα σου πίνοντας ένα δροσιστικό καφεδάκι, τότε που χορεύεις και ιδρώνεις και για να δροσιστεις λούζεσαι με αλκοόλ, τότε που ο έρωτας φαίνεται τόσο μαγικός και παραμυθένιος...
Το κορίτσι της ιστορία μας, είναι στο λατρεμένο νησί και κάνει διακοπές...
Το αγόρι της ιστορίας μας επίσης...
Αλλόκοτο γεγονός οτι είναι στην ίδια παρέα...
..αλλά δεν έχουν συναντηθεί ποτε..
Και μετά από κάποια σερί και ανέκδοτα με άλογα, ακολουθεί ο καφές και τα ξεχασμένα γυαλιά.. και παγος μετά.. ακολουθεί πρωινη κουβεντουλα στα σκαλακια του σπιτιου της και ερωτικα, μυστηρια, φλερταριστικα μηνυματα.. μα παγος μετά.. και ματιες.. πολλες ματιες.. και παλι παγος μετά.. και παλι για καφε .. και αντε παλι..
μεχρι τα μεσα του Αυγουστου..
λιγο πριν την αυγη..
στις 15 του μηνα το πρωτο φιλι..
ετσι αρχιζει το παιχνιδι.. που δεν εχει νικητη.. που δεν εχει λογικη..
εχει μονο παθος,
εχει ποθο,
εχει καστανα ματια,
εχει τρελα.
εχει λογια που γινονται πραξεις.
Αλλα δεν τους θελει.. ποτε δεν μπορουν να βρεθουν.. και ερχεται η τελυταια μερα.. τοτε που γινεται δικος της. Και γινεται δικια του. Και γινονται ενα. Εκαναν ερωτα και ειχε παθος. Και ειχε και συναισθηματα, αλλιως δεν θα ηταν αγκαλια σε εκεινο το μερος. Αλλιως δεν θα υπηρχε η φωτογραφια.. και αυτη δεν θα του εγραφε απο κατω :

θυμασαι ρε γαμωτο :)

Αλλιως δεν θα συνεχιζε.. αλλιως δεν θα εκλαιγε το κοριτσι της ιστοριας μας στα σκαλακια διαβαζοντας το μηνυμα του.. αλλιως δεν θα πηγαινε σπιτι του μεσα στη νυχτα.. δεν θα μαγειρευαν.. δεν θα κοιμοντουσαν αγκαλια.. δεν θα μιλαγαν για ταξιδια στην Ιταλια.. δεν θα της εκανε εντυπωση το κοκκινο παπακι οταν το εβλεπε στο δρομο, εαν δεν υπηρχε συναισθημα.

Παρολα αυτα το παραμυθι σταματησε. Οχι δεν χωρισαν. Δεν τα ειχαν και ποτε για να χωρισουν. Δεν τσακωθηκαν , δεν διαφωνησαν, δεν παρεξηγηθηκαν.. απλα σταματησαν να μιλανε, να βρισκονται, να υπαρχει ο ενας στη ζωη του αλλου. Αυτος εξαφανιστηκε.. ετσι ξαφνικα οπως εμφανιστηκε μπροστα της και την ρωτησε αν θα παει σε κανα μπαρακι το βραδυ.. ετσι ξαφνικα οπως εσκυψε και τη φιλησε μεσα στο κλαμπ.. ετσι ξαφνικα οπως πηγε σπιτι της μεσα στη νυχτα.. ετσι ξαφνικα χαθηκε..
Δεν προλαβαν να γνωρισουν καλα.. ηξερε μονο τον ηχο του ξυπνητηριου του.. και αυτος το αγαπημενο της τραγουδι..
Δεν προλαβαν να πουν σ'αγαπαω. Δεν ξερω αν προλαβαν καν να το νιωσουν. Ειπε μονο αυτος οτι ειναι ''οτι καλυτερο υπαρχει στη ζωη μου τωρα..''
Δεν προλαβε να δει το νεο του αμαξι και το ολοκαινουριο σπιτι.. εχει αναμνησεις ομως απο το σπιτι μετο τζακι και τη θεα στη θαλασσα και στο νησι τους.

Το νησι που αρχισαν ολα. Το νησι που ειναι κολαση και παραδεισος μαζι. Το νησι που παντα θα γυρναει πισω γιατι την δενει κατι περιεργο με αυτο το νησι..
Και τωρα το αγορι της ιστοριας μας τριγυρναει σε αυτο το νησι.. και αν και δεν το ξερω.. υποπτευομαι οτι ολο και κατι θα του την θυμιζει.. ισως η αμμος.. ισως εκεινο το μερος..
το πιο ομορφο και το πιο θλιβερο τοπιο στον κοσμο..
Αυτη ειχε ζητησει..
''Κι αν εμφανιστει ενας ανθρωπος που γελα και που αρνειται ν΄απαντησει σε ερωτησεις ,τοτε θα ξερετε ποιος ειναι αυτος. Αν αυτο σας συμβει. Ξελαφρωστε με .Γραψτε μου πως ξαναγυρισε.''

Ετσι κι εγω της γραφω οτι ξαναγυρισε.. οτι ειναι σε εκεινο το σημειο κατω απο εκεινο το δεντρο και κοιταζει τη θαλασσα.. εχει εκεινο το απλανες βλεμμα.. κι οταν καποιος τον ρωτησει 'τι σκεφτεσαι ρε'.. θα απαντησει με μια απο εκεινες τις μυστηριες φρασεις του..
τα δικα μου..
τιποτα..
κατι..
καποια..
μια..
εκεινη..
το καλοκαιρι..
την ελευθερια..
ισως βεβαια απλα να κοιταξει και να πει με βαρια φωνη : σκαλωσα ..

Ισως αυτο ηταν .. ισως οχι .. ισως φυγει.. ισως ερθει.. ισως ξεπερασει.. ισως ερωτευτει.. ισως ξενερωσει.. ισως αλλαξει.. ισως χαθει.. ισως συναντησει.. ισως μιλησει.. ισως στειλει.. ισως ζητησει.. ισως ταξιδεψει.. ισως προσκαλεσει.. ισως φοβηθει.. ισως τολμησει.. ισως αγαπησει.. ισως λησμονησει.. ισως καταλαβει.. ισως συγχωρησει.. ισως εμπιστευτει.. ισως ευχαριστησει.. ισως ξαναδει.. ισως αυτος.. ισως αυτη.. ισως κανεις...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ειναι μια απο αυτες τις ιστοριες που λες δεν συμβαινουν στ' αληθεια. Ειναι οι ιστοριες που θες ευτυχισμενο τελος.. Ομως δεν ειχε αρχη για να εχει τελος.. Οποτε μην περιμενετε 'χαπι εντ' . Αν πιστευετε κι εσεις οπως εγω οτι το κοριτσι και το αγορι της ιστοριας μας πρεπει να ειναι μαζι.. Απλα να περιμενετε μια αρχη.. μετα.. ποιος ξερει.. ετσι κι αλλιως σε αυτη τη ζωη..
ολα ειναι δρομος..

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Σκόνη


Δεν συνηθίζω να κλείνω τα παντζούρια
δεν μ΄αρέσει να φυλακίζομαι δε τέσσερις τοίχους
θέλω να έχω έστω και λίγο την αίσθηση της ελευθερίας
Και τα μεσημέρια του καλοκαιριού
οι ηλιαχτίδες ξεγλιστρούν στο δωμάτιο μου
και η σκόνη...
έχεις δει ποτέ την σκόνη;
να χορεύει τρελά στο φως
να θυμάμαι ένα ποίημα αλληγορικό
για τη σκόνη
μ΄αρέσει έτσι που χορεύει στο φως
δεν θα 'χεις παρατηρήσει ποτέ τη σκόνη
και δεν είμαστε μαζί για να στο μάθω
και δεν μοιράζομαι τα μεσημέρια μου μαζί σου 
για να σου δείξω τι βλέπω
μένω μόνη με τη σκόνη 
και αποκοιμιέμαι 
σαν τη χαζεύω που χορεύει.

Νυχτολούλουδα


ακροβατώντας στις πιο λεπτές χορδές της ηθικής
βιώνοντας την ηδονή
ξεγελώντας την ψυχή 
Δεν είναι οτι δεν σε θέλω
αλλά εσύ δεν έρχεσαι
και δεν θέλω να σου λέω ψέμματα 
όμως θα αναγκαστώ να σου πω
Λάθος ή σωστό δεν θα το κρίνω εγώ 
πειρασμός ήταν και δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ
και εσύ δεν ήσουν εδώ
και μας χωρίζουν
μήνες,λέξεις,ευκαιρίες
και μας ενώνουν
σκέψεις,αναμνήσεις,επιθυμίες
μου μοιάζει με τέλος,
έχει συνέχεια άραγε;
και εδώ που έφτασα φυτρώνουν νυχτολούλουδα
όχι οτι έχει σημασία απλά μ' αρέσουν και ξεχνιέμαι
ίσως πάλι όχι,ΔΕΝ τα θέλω
μου θυμίζουν εσένα
και είναι και αυτό το χρώμα το κόκκινο το δικό σου
φωτιές ανάβουν τα λιμάνια
έφτιαξε ο καιρός και εσύ ακόμα να φανείς
εγώ περνάω τα ηλεκτρισμένα σύρματα της ηθικής
ο κόσμος αγριεύει τις νύχτες της σιωπής
εσύ αδιαφορείς
εγώ δεν προλαβαίνω 
τελειώσαν και οι ευκαιρίες 
πάντα θα λέμε πως φταίγαν οι συνθήκες. 

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

σε ένα συρταρι ξεχασμένο ήταν..



γράφω απόψε λοιπόν σε εσένα .ναι σε εσένα τι κι αν υποστηρίζεις δήθεν ότι δεν σου αξίζω και άλλες τέτοιες δικαιολογίες γα να καλύψεις τις τύψεις σου.. ξέρεις κάτι? Δεν με αφορά .όχι δεν με νοιάζει με ποια ήσουν χθες ενδεχόμενος και σήμερα δεν με νοιάζει αν άλλαξες τα μαλλιά σου, αν τελικά πας στη σχολή ,αν πήγες γήπεδο ,αν βράχνιασε η φωνή σου, αν σκέφτεσαι την πρώην σου ..το μυαλό μου συγκρατεί αλλά πράγματα, δεν σου κρατά κακία γιατί έφυγες αθόρυβα ξαφνικά και ήσυχα μια νύχτα, κανένας κρότος ,κανένα σημάδι ..όλα μοιάζουν ίδια. .και ίσως κάποια στιγμή σε ευχαριστήσω για αυτή σου την απουσία, αλλά δεν ήρθε ακόμα αυτή η μέρα ..και μονολογώ τώρα εδώ ίσως και γιατί δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω ..σκόρπιες σκέψεις ..και είναι και αλλά είναι και λόγια και ιστορίες και στίχους και τραγούδια…επέλεξες να φύγεις να πετάξεις να ανοίξεις φτερά σ βλέπω από εδώ κάτω τα καταφέρεις καλά έτσι φαίνεται ..είσαι ψηλά δεν βλέπω καλά…νύχτες δίχως όνομα έτσι θα τις ονόμαζα τις νύχτες πλέον …ήμουν εξαρχής φλύαρη δεν θα σταματήσω τώρα …και εσύ ταξιδεύεις και πετάς και περιπλανιέσαι και ρουφάς στάλα στάλα κάθε εμπειρία… εγώ δεν θα σε έφτανα ..εγώ ακόμη δεν μπορώ να συμβαδίσω στο βάδισμα σου ..

Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης..



" Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περιμένεις να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. Ο άνθρωπος σήμερα μ...αραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Και αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις - όχι από αυτά που δεν έχεις, αλλά από αυτά που έχεις - δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις.
Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι "Το φάντη μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί ν' αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, απ' όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη και η ψυχή δια της απώλειάς της κερδίζεται.
Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με το μίζερο εαυτό της που την στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε. Προϋποθέτει μεταστροφή της εγωϊστικ
a εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φαντάσμα στοιχειώνει τη ζωή μας.
Λέγεται πως "μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη..."

Από το βιβλίο "Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης" της Μάρως Βαμβουνάκη

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

ιδιαιτερο....

Μέρα ιδιαίτερη,περίεργη,ξεχωριστή.
και είχε και ήλιο..
και είναι οι άνθρωποι αυτοί οι περίεργοι αλλά πάντα ιδιαίτεροι
και αν όχι ιδιαίτεροι...
αξιοπρόσεχτοι..αυτοί που απλά 
σου δίνουν λίγο από κείνους
και εσύ δίνεις λίγο απ τον κόσμο σου
και γελάς
γιατί έχει ήλιο 
γιατί είναι καλοκαίρι
γιατί είναι οι φίλοι σου ..
Μόλις παρατήρησα και πόσο 
καλά τα καταφέρνω πλέον
και πόσο αφήνομαι.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ για σήμερα εκείνους
για τις μικρές στιγμές της ζωής 
που μου χαρίζουν !

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Θα ΄ναι σε κάτι ξεχασμένα καλοκαίρια..




''Αυτο ειναι το πιο ομορφο και το πιο θλιβερο τοπιο στον κοσμο.Ειναι το ιδιο με εκεινο της προηγουμενης σελιδας.Ειναι αυτο που εμφανιστηκε στη Γη ο μικρος πριγκιπας και απ΄οπου αυτος εξαφανιστηκε.Κοιταξτε το με προσοχη ετσι,ωστε να μπορειτε με σιγουρια να το αναγνωρισετε,αν καποια μερα ταξιδεψετε εκει.Κι αν βρεθειτε σ αυτο το σημειο, μη βιαστειτε .Σταματηστε και περιμενετε για λιγο κατω απ το αστερι.Κι αν εμφανιστει ενας ανθρωπος που γελα και που αρνειται ν΄απαντησει σε ερωτησεις ,τοτε θα ξερετε ποιος ειναι αυτοσ.Αν αυτο σας συμβει .ξελαφρωστε με .Γραψτε μου πως ξαναγυρισε.''


le petit prince...