Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

κι αν αφεθώ, να 'χουνε κάπου να με πάνε Και θ' αφεθώ, αρκεί να δω πως κάπου πάω.




Το καλοκαίρι αυτό με πνίγει
μα γιατί με πνίγει ;
Αυτή η πόλη με πνίγει
η άσφαλτος καίει
οι πολυκατοικίες καταρρέουν πάνω μου
μέσ΄ τα τρόλεϊ δεν μπορώ ν' αναπνεύσω
Συνηθίζω αλλού
εκεί είναι ωραία 
εκεί είσαι εσύ
εκεί είναι καλοί άνθρωποι
εκεί είναι γνωστοί
εκεί δεν φοβάμαι
εκεί είσαι εσύ
Ποιος είσαι εσύ ;
και από που και ως που ;
αλλά ναι 
βαθιά μέσα μου το 'ξερα
πως να μην το 'ξερα άλλωστε
πριν καιρό το βλέμμα μου σταμάτησε σε εσένα
το ΄ξερα σου λέω.
Μετά ήρθε η απόσταση 
αλλά δεν πειράζει μωρό μου
θα το κάνουμε δύσκολο έτσι
και είναι ωραία τα δύσκολα
και θα μας δέσει αυτό
ήδη γίνεται
είναι νωρίς λέω στον εαυτό μου
δεν ακούει ,πάντα έτσι έκανε
μια ζωή γαμημένος ενθουσιασμός
ακατάπαυστη φαντασία
μια φίλη μου πε
''Ετσι είμαστε , έτσι θα σκεφτόμαστε, δεν φταίμε εμείς..
τα βιβλία ,αυτά φταίνε''
της χαμογελάω όταν μου το λεεί αυτο
Και κάτι τέτοια βράδια έξω 
μου λείπουν τα εφηβικά μου καλοκαίρια
Σήμερα δεν έπρεπε να μουν εδω
κάπου υπάρχει ένα νησί.
  

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Και να κάνεις τη στιγμή συνηθισμένη το αντίο, πάντα αντίο θα σημαίνει


Προχωράω γρήγορα,
χωρίς να ξεχνάω. 
Τελικά αυτό με γεμίζει στη ζωή 
αυτό θέλω να κάνω
να γνωρίζω ανθρώπους
να μου λένε τις ιστορίες τους
να συλλέγω στιγμές.
Μου ζήτησες να μείνουμε μαζί
όσο θα λείπω
με εμπιστεύτηκες 
και συνεχίζουμε
όσο πάει...
Είσαι και μεγάαααλος 
και εγω μπροστα σου 
μια σταλία
και δεν φοβάμαι
εκεί σ αυτά τα παράξενα μερη που πάμε 
κανέναν τους δεν φοβήθηκα 
απ'όσους μου γνώρισες
γιατί το είδα στα μάτια σου
απ'την πρωτη στιγμή 
δεν θα αφήνες να πάθω κάτι.
Και είσαι απ αυτους τους παράξενους τύπους
απ την πρωτη φορά που σε ειδα μ έκανες εντύπωση
και εκείνο το ταττου ...
που σε εξέπληξα όταν σου ειπα
''ξέρω τι είναι''....
Με κάνεις χαρούμενη 
με έκανες να το δω
με έκανες να το καταλάβω
ότι μπορω και καλύτερα.
Στο πριν ήμουν μονη μου
να προσπαθήσω για δύο.
Τώρα ξέρω πως 
έχω 
ΕΣΕΝΑ.. 

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

δε μ ενδιαφερει το τελος.Σου το χω πει πολλες φορες ,τ' ανθρωπακια σαν εσενα μετρουν το τελος.Εμενα μ αρεσει ν' αρχιζω




Η ζωή παντα θα με εκπλήσσει .
Η ζωή πάντα ξέρει καλύτερα.
Εφυγες
για πάντα απο εδώ,
εγώ έφυγα από εσένα.
και μετά εκείνος
να με θέλει
να με σέβεται
να με διεκδικεί
να με ανεβάζει
να με κάνει χαρούμενη
και εγώ κάπου στη μέση
να συνειδητοποιώ
ότι δεν με βγάζεις πουθενά
μπορεί να νιώθεις κατι 
αλλά δεν το βγάζεις
και κάτι που δε βγαίνει 
προς τα έξω 
δεν έχει ύπαρξη.
Εκείνος με έκανε να το δω
με έκανε να πιστεύω πως
''αξίζω κάτι παραπανω απ το γκρίζο ...''

τωρα αυτός ήρθε για να κάνει 
ό,τι περιμενα
να με ταξιδέψει
και ταξίδευουμε με τον ιδιο τρόπο
...