Ομως κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμα

Μου ζήτησες να σου πω για πιο λόγο

για πιο λόγο εγώ μαζί σου

σου είπα θα στα πω από κοντά

Δεν ξέρω αν θα βρεθούμε

την προηγούμενη φορά 

άργησες 2 χρόνια 

όποτε κάπου θέλω να γραφτεί

έτσι για να πω εγώ το είπα.

Εγώ για να ξέρεις θέλω μαζί σου ...

για τότε

για κείνον τον Αύγουστο

γιατί είσαι εσύ και δεν με νοιάζει τι θα φοράς , τι μουσική ακούς, που βγαίνεις, ποιες φιλάς

γιατί αρκεί να θέλουμε και οι δυο

γιατί με θυμώνεις

γιατί θα σε θύμαμαι ό,τι και αν γίνει

γιατί σε θέλω

γιατί μου είπες έχεις κλάψει για μένα

γιατί εχω κλάψει για σένα

γιατί έχω βάλει άπειρες φορές το τέλος 

γιατί με ανεβάζεις

γιατί πότε δεν είχαμε κάτι παραπάνω

γιατί αυτό μου αρκεί 

γιατί είσαι εσύ ρε γαμώτο

γιατί δεν σε ξέχασα

γιατί δεν με νοίαζει πότε θα σε ξαναδώ,αρκεί να έχω σίγουρο οτι θασε ξαναδω

γιατί δεν άρχισε ποτέ για να τελειώσει

γιατί κάποτε υπήρξε κάτι

γιατί έστω και αν άργησες μου έδωσες μια εξήγηση

γιατί ζήτησες συγνώμη

γιατί δεν έχει γιατί

γιατί με πλήγωσες

γιατί προσκάλεσες

γιατί θυμάσαι

γιατί με φίλησες ξανά

γιατί μου πες πως θες

γιατί κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμα..

πως μου ΄λειψες τόσο μείνε να νιώσω

''το θέμα δεν είναι αν έφυγε κάποιος αλλά ΑΝ θα επιστρέψει''

Με αφορμή το ΑΝ που είδα σήμερα στο σινεμά και χρειάστηκα χαρτομάντιλα για να βγω απ την αίθουσα σκέφτηκα το προφανές.

ΑΝ δεν είχα πάρει τις συγκεκριμένες αποφάσεις και τα πράγματα κυλάγαν ως έχουν ,ακόμα και αν έλεγα ''αν δεν είχα πάει τότε στο πάρτι της Βιοχημείας δεν θα σε γνώριζα και θα γλύτωνα'' ,τα πράγματα θα κύλαγαν έτσι ώστε μερικά πράγματα στη ζωή να ερχόντουσαν έτσι και αλλιώς στη ζωή μας ό,τι επιλογή και αν κάνουμε...τα πράγματα θα κυλήσουν όπως πρέπει να κυλήσουν άλλωστε.

ΑΝ φύγει μακριά σου ,θα πονέσεις ,θα κλάψεις ,θα φτάσεις στα άκρα και θα το βιωσεις. Θα ελπίζεις όμως,πάντα ελπίζουμε στην επιστροφή, ίσως γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε πως ο άλλος τα καταφέρνει χωρίς εμάς, ενώ σε εμάς αυτό φαντάζει αδύνατο.Δεν πονάει πότε τόσο η σκέψη ότι κάποιος έφυγε , πονάμε γιατί φοβόμαστε πως δεν θα γυρίσει.

ΑΝ αν αν ... δεν έχει σημασία να ξέρω τι θα γινόταν αν επέλεγα διαφορετικά σημασία έχει τι επέλεξα.Όλα μέσα στη ζωή είναι και ότι και αν συνέβη, αυτό θα συνέβαινε ακόμα και αν είχαμε δράσει αλλιώς .. ο θάνατος , ο έρωτας , οι δυσκολίες, οι μικρές χαρές, οι τσακωμοί  θα συνέβαιναν σε όλα τα αν του κόσμου .

καληνύχτα.


http://www.youtube.com/watch?v=nXb7lIGgtBY&feature=share

Είναι αμαρτία να το καταστρέφεις Ο, τι ζητά η ψυχή

''Οι έρωτες καρδία μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται ,για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό '' ...

Χθες επισκέφτηκα τον χαμένο μου παράδεισο

 ήταν εκεί λίγο αλλαγμένος λίγο ίδιος ,δεν ξέρω.

 2 χρόνια είναι αρκετά ,αλλά κάποτε πίστευα σε ένα ''ίσως κάποτε'' . 

Μεγαλώσαμε εμείς ,οι αποστάσεις , οι συνέπειες 

άλλα θα γινόταν κάποια στιγμή, 

θα ξανάνοιγα αυτό που τόσα χρόνια με κόπο έθαβα.

 Γιατί? Περιέργεια...Και ήταν.

Γαμώτο δεν μπορώ να γράψω συντονισμένα όταν μιλάω για το ασυντόνιστο.

Αντιμετώπισα το παρελθόν μου επιτέλους,

 εκείνος δεν ξέχασε ποτέ.

 Και τώρα δεν θα τον ξαναδώ αλλά δεν με πειράζει φτάνει που έγινε.

.και ήταν απ' τη μια τοοοσο διαφορετικά και απ την άλλη σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Με θες,

 όχι για να μαστε μαζί ,αυτό πλέον το ξέρω ,

 με θες διαφορετικά , εγώ σε θέλω για το τότε.

Αφού δεν γίνεται ποτέ να μαστε μαζί εγώ χαμογελώ που δεν ξέχασες,

 που ζήτησες συγνώμη.

Που τελικά ήρθες ξανά να με πάρεις απ' τη στάση

που ξαναμύρισα μετά απο 2 χρόνια το ίδιο αρωμα

που πήγαμε βόλτα με το καινούριο μηχανάκι

που είδα και το καινόυριο σου σπίτι.

Που κοιμήθηκα μαζί σου ξανά

που με φίλησες και μ αγκαλιασες πριν φύγω

που μου πες όπως τότε

''να προσέχεις''

...

Και το λεωφορείο δεν άργησε ,και στη διαδρομή χάζευα τις σταγόνες που ξέπλεναν .. που με ξέπλεναν..

Κάποιες νύχτες στους δρόμους σε τρακάρω τυχαία..

Είναι αμάξια οι μόνοι και οι σχέσεις τροχαία...

Ενα απ' τα πρώτα πράγματα που είπες όταν σε γνώρισα και λάτρεψα ήταν ''πες μου να πάμε μέχρι το περίπτερο και θα σου πω βαριέμαι, πες μου να πάμε ταξίδι χωρίς τιποτα και θα σου πω φύγαμε..''. Ωρες ώρες είμαι χαζή.Μόνο εγω θα μπορούσα να πιστέψω τόσο εύκολα τα λόγια ενος άγνωστου.Και αλήθεια δεν με ενδιέφερε αν θα πηγαίναμε χιλιόμετρα και μακριά απ' την πόλη , ας με πηγαίναμε πλατεία και ας ταξιδεύαμε εκέι.Γίατι σε όσους εχω να δώσω φεύγουνε νωρίς? Γιατί μόνο εγώ αναζητώ το κάτι παραπάνω?..
Δυστυχως πια οι άνθρωποι δεν προσπαθουν,δεν δένονται, δεν βλέπουν λίγο παραπάνω,δεν κρατάνε λίγο παραπάνω.Αρκούνται στα εύκολα,εφήμερα,στα λίγα..δεν ξέρουν να αναζητούν.Και εγω κουράστηκα ,κουράστηκα να δίνω για ψίχουλα,κούραστηκα να ψάχνω ταξίδια και να ναυαγώ .Θέλω τη διαδρομή πάτος ,κόλαση , χάος και μια φίλη μου θα μου κάνει παρέα σ αυτό το ταξίδι.
Δεν το μετάνιωσες όπως είπες ότι μπορεί να γινόταν ,δεν γύρισες ..ούτε καν να κοιτάξεις.Και είμαστε χώρια και αντε τώρα να χωρέσουμε σε μια σταλιά μέρος..δυσκολεύομαι , δεν το έχω συνηθίσει.Και δεν αντέχω να σε δω φιλικά δεν γίνεται..δεν ξέρω αν ήταν έρωτας αυτό που ένιωσα ξέρω όμως ότι ήταν απόλυτο!

 Οχι δεν δεχομαι να φευγεις ετσι λες και δεν ηταν ποτε κατι για σενα οταν εσυ με εκανες να το δω σοβαρα ,οταν εσυ μου λεγες να ερθω και να παμε διακοπες,εσυ μου λεγες να μεινουμε σπιτι οι 2μας να μην δουμε κανεναν.Θα το εκτιμουσα να μην μου δινε τιποτα ,να μου δινε τα παντα στο παρον και τιποτα για το μετα, θα το γουσταρα και αμα τελειωνε δεν θα χα να του πω και τιποτα ..ομως τωρα εχω ,γτ τωρα μου σκοτωσε πολλα και εγω με τη σειρα μου πρεπει να σκοτωσω αλλα τοσα που ενιωσα για εκεινον..και ναι δεν το χω ξεπερασει αλλα πλεον νιωθω θυμο και πλεον μου το χαλασε ..ενας 23χρονος λυποταχτει και αδυνατει να αντιμετωπισει ενα ερωτευμενο 19χρονο? ...ειμαστε σαν τα μικρα παιδια ,αν μας μιλας για κατι ,μας το περιγραφεις μας, το δειξεις εμεις θελουμε να το αποκτησουμε θελουμε να γινει να συμβει ..το περιμενουμε.. αν παλι μας διξεις κατι και αμεσως το κρυψεις πισω απ την πλατη σου λεγοντας μας οτι ''ειν μαγικο εξαφανιστηκε'' θα χαρουμε και θα το πιστεψουμε..απλα μην μου ταζεις γιατι φθειρομαι και παντα μονη περιμενω και ποτε κανενας δεν ηρθε να ταξιδεψει εκει που μου εταζε..

 ...και ειναι και αυτο το ''να το ξεχασεις'' , κοιτα που φτασαμε να μην αντιδραμε και να λεμε δεν αξιζει τον κοπο ..μπορει για εκεινον οχι αλλα για σενα? για σενα αξιζε και αμα γινοταν παλι το ιδιο θα επελεγες..Μ αρεσουν τα λαθη τα σωστα με τρομαζουν..αλλα αυτη τη φορα?τι εγινε αυτη τη φορα?νομιζα ήμουν σωστη,είπες οτι ήμουν σωστη,ίσως να μην το εννοουσες..πήρες όλο το λάθος πανω σου για να μην εχω περιθώρια προσπάθειας .Το δικό μου λάθος θα μπορουσα να το διωρθωσω ,αλλα ήθελες να φυγεις οποτε τα φορτωσες όλα πάνω σου.Αλλα παντα φταινε και οι 2 απλα ο ενας πληγωνεται περισσοτερο..Και η καρδιά πονάει ΠΑΝΤΑ όταν ψηλώνει να το θυμάσαι μικρη μου καρδιά.

Στις ημέρες που σε θυμίζουν..μου λείπεις .

Δεν ήσουν εκεί 

δεν ήσουν πουθενά

αλλά μου περνάει

όσο δεν σε βλεπω

και γαμώτο δεν συμβαίνει συχνά αυτό.
και χάνομαι
και χάθηκες
μια τρύπα στο νερό
και δεν ταξιδέψαμε πουθενά.
Και σε εκείνο το μέρος
όλοι να σου μοιάζουν
και να μην θέλω κανέναν.
ΚΡΙΜΑ
για μένα
για σένα 
για μας.

κι ομως οι καλυτερες μερες ειναι αυτες που ακομα δεν ηρθανε
οι πιο ομορφες στιγμες ειναι αυτες που απτη μνημη μας σβησανε
τα πιο ομορφα λογια ειναι αυτα που ποτε μας δεν ειπαμε
τα πιο ομορφα ονειρα ειναι αυτα που ποτε μας δεν ζησαμε
οι καλυτεροι φιλοι ειναι αυτοι που στο χρονο χαθηκανε
οι πιο ομορφες αγαπες ειναι αυτες που ποτε δεν κρατησανε
οι πιο ομορφες λεξεις ειναι αυτες που ποτε δεν ειπωθήκανε
τα πιο ομορφα τραγουδια ειναι αυτα που ποτε δεν γραφτηκανε

Το προβλημά μου η υπερβολή μου ..και ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Χθές στην πλατεία, όταν ήρθα να σε βρω,

μίλαγες με έναν παράξενο τύπο.

Φορούσε κοντομάνικο πουκάμισο
βερμούδα , σαγιονάρες ,

δεν μίλαγε ελληνικά,

είχε μακρυά σγουρά μαλλιά 

και μακρυά γενιάδα

ξεχώριζαν τα μεγάλα πράσινα μάτια του .

Μας κοίταζε έντονα πολλές φόρες

μας παρατηρούσε..

Μου χαμογελάει και με ρωτάει αν μπορεί να κάτσει δίπλα μου

του λεω πως δεν χρειάζεται να ρωτά.

Αφού με ρώτησε για μένα 

ήταν σειρά μου να μάθω για εκείνον τον παράξενο τυπο που ήρθε εκέινο το βράδυ στην πλατεία.

Ηταν Κροάτης που ταξίδευε για 25 μέρες στην Ευρώπη μέχρι που έφτασε και στη χώρα μας
χωρίς καθόλου λεφτά σχεδόν, κάνοντας ωτοστόπ και ολομόναχος.

Τα πάιδια θα τον βόλευαν κάπου για να κοιμηθεί το βράδυ, όταν τον χαιρέτησα μου ευχήθηκε καλή τύχη.

Από μέσα μου σκεφτόμουν τι ελεύθερος άνθρωπος!

Εσύ μου θύμισες πως είναι...

Οι μέρες ξεχωριστές.

σήμερα και το πρωτοβρόχι

με βρήκε να κοιμόμαστε αγκαλιά

και μετά ζεστός καφές,

μ' αρέσει να σου φτιάχνω καφέ

είναι ωραία εδώ 

σήμερα μυρίζει και βροχή

και αγαπώ να περπατώ στην βροχή

...

ο μπάχαλος να μας δίνει χαιρετισμούς 

απ'την εκπομπή στο ίντερνετ,

και σε φωτογραφιές απ' την πλατεία

βρίσκομαι εκεί

και ας μοιάζει με λάθος..

ο κολλητός σου 

και

συγχωριανός μου

και 

μας φέρνει και σουβλάκια.

ο ποιητής στην πλατεία 

λεεί τα δικά του

κρίμα που αρκετοί δεν τον καταλαβαίνουν,

ζωγράφισες στο χέρι μου το όνομα σου

και από κάτω το δικό μου.

και ο τύπος με το περίεργο καπέλο

μου 'πε να σε προσέχω,

θα κάνω ότι μπορώ

απάντησα,

αν και δεν ξέρω αν είναι αυτή η σωστή απάντηση,

μου χρωστάς σινεμά

και 

εγώ μια μακαρονάδα.

και σ ευχαριστώ που με κάνεις να νιώθω ελεύθερη

και ας γκρινιάζω μέσα μου 

λέγοντας ,πνίξε με..

μου χαρίζεις στιγμές

Και τι πειράζει που τα παιδιά σπάσαν το καρπούζι ?

μύρισε καλοκαίρι όλη η πλατεία !! :)