Στον Γ.

Πρώτη φορά ήταν απλά ο αδερφός της κοπέλας που μου έκανε μάθημα

ύστερα ένας γνωστός απ το φροντιστήριο

ένας περίεργος άνθρωπος

πολύ πιο ψηλός από εμένα

που σιγά σιγά

μου άνοιγε την καρδιά του

πήρα θάρρος και έκανα το ίδιο.....

Είναι αυτός που πρώτη φορά μου περιέγραψε

του χωρισμού τον πόνο

Είναι αυτός που μ' ένιωσε καλύτερα απ όλους

όταν βίωσα όλα όσα μου χε πει

Είναι αυτός που όταν βγαίνουμε για καφέ

θα πάρει σοκολάτα

Είναι αυτός που μου καταστρέφει τις συναυλίες

γιατί ξέρει τα πάντα

Είναι αυτός που ξέρει όλους τους στίχους του Δεληβοριά

γαμώ και όχι μόνο

Είναι αυτός που με πειράζει εκεί που με ενοχλεί

και εγώ θυμώνω

Είναι αυτός που με γαργαλάει τα πρωινά

Είναι αυτός που και αν δεν το πίστευα

οδηγάει μια χαρά

Είναι αυτός που μου μαθαίνει

τόσα πολλά

Είναι αυτός που τραγουδάει φοβερά

και τον παρακαλάω να τον ακούσω μια φορά

Είναι αυτός που φορά

ένα περίεργο καπέλο

Είναι αυτός που στο σχολείο του μια φορά

τον έκανα μπουγέλο

Είναι αυτός που είδα την αγαπημένη του ταινία

Είναι αυτός που μου γνώρισε μια πολύ καλή κυρία

Είναι αυτός που μαζί του είδα 10η εντολή

Είναι αυτός που όταν μένω σπίτι του

βλέπω πάντα την ανατολή

Είναι αυτός που είναι πάντα μια αγκαλιά

και ας με λέει άθλιο τίποτα

εγώ τον λατρεύω ..σοβαρά

Eίναι αυτός που θέλει να με πνίξει όταν κοιμάμαι

μπα δεν το κάνει σοβαρά

μου χε πει θα με προσέχει

το θυμάμαι

Είναι αυτός που παίζει πιάνο μόνος

Είναι ένας φίλος που μου 'μαθε

πως ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ !!!

Σ΄ ευχαριστώ για όσα μου χεις χαρίσει

Ο καιρός περνάει 

και εγώ μαθαίνω να ζω λίγο διαφορετικα

αλλά μ αρέσει

γιατί σήμερα με ρώτησαν 

τι σου βρήκα ?

και απάντησα ''κουβαλάμε την ίδια τρέλα''

τα κατάφερες με ταξιδεψες 

και μεταφορικα 

και κυριολεκτικά

και είσαι ο μόνος

και ένα έχω να πω

ενα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Τα άφησα όλα πίσω

και κάνω βήματα μπροστά

μεγάλα βήματα.

Είναι όμορφα ,

μόνο που σκεφτομαι πόσο φοβόμουν 

ακόμα και να με φιλήσεις

και τώρα το θέλω και το απολαμβάνω

τώρα καταλαβαινω τι κακό μου είχαν κάνει

και εσυ αληθεια ευχαριστώ που έμεινες

που το πάλεψες 

με έφτιαξες απ την αρχη

και αλήθεια ήμουν διαλυμενη

και όσο το σκέφτομαι τόσο  καταλαβαίνω 

ποσο σημαντικός  είσαι πλέον για μένα

καλή μας συνέχεια

καληνυχτα

...

           

      

Aι συνθήκαι

Γνωριστήκαν όπως γνωρίζεται όλος ο κόσμος. Τίποτα εξαιρετικό, τίποτα ιδιαίτερο. Κάποιοι φίλοι, αυτός εκεί, εκείνη εκεί, ανταλλάξαν χαριεντισμούς και κοινότυπες ερωτήσεις. Κάποια ιδέα της συζητήθηκε και την ενθάρρυνε να την κάνει πράξη. Της έδωσε και ένα δύο συμβουλές. Μεγαλύτερος.

Τον πέτυχε ξανά στην ίδια παρέα, το ίδιο ήσυχος, το ίδιο στραβό χαμόγελο, το ίδιο ελαφρά ειρωνικός. Με ποια δικαιολογία πήρε το τηλέφωνο του δεν θυμάται πια αλλά το πήρε και πήρε την απόφαση ότι θα τον έχει. Γιατί έτσι. Της άρεσε η κίνηση του χεριού του όταν μιλούσε (πάντα η ίδια, πάντα κοντά στο σώμα του). Της άρεσε η παρατεταμένη σιωπή του. Το έξυπνο χιούμορ. Το χρώμα που φανέρωνε το άνοιγμα στο πουκάμισο του.

Τον έπεισε μέσα από κάποιο αστείο και βρεθήκανε να πίνουνε καφέ και να κάθονται αγκαλιά στον καναπέ του. Την φίλησε λίγο, αστειεύτηκε πολύ, την άγγιξε κάπου πολύ ιδιαίτερα στη φαντασία της και την άφησε να σιγοβράζει. Μιλάγανε πολύ – κυρίως εκείνη, μεγάλες κουβέντες των 20 χρόνων, κι εκείνος άκουγε με τη συγκαταβατικότητα που του έδιναν τα κάποια χρόνια παραπάνω. Τον φλέρταρε δημόσια, ξεδιάντροπα, φωναχτά κι εκείνος την χειριζόταν με το γάντι. Ποτέ δημόσια, ποτέ ανοιχτά, ποτέ κανείς και τίποτα. Κάποτε κοιμήθηκαν μαζί αλλά εκείνη δεν το θυμάται πια, την είχε φάει το άγχος να τον έχει. Τον κυνήγησε σαν έφηβη, την απέφυγε σαν ενήλικας.

-Θέλω να είμαστε μαζί.
-Όχι.

Την έκρινε μικρή, επιπόλαιη, κακομαθημένη. Λύσσαξε από τα νεύρα της και άφησε την ιστορία στην άκρη γιατί δέχτηκε την αλήθεια. Ελευθερώθηκαν να μιλάνε με τις ώρες, όταν βρίσκονταν, κι αυτό αραιά. Πού και πού άφηνε κάποιο υπονοούμενο εκείνη, πού και πού αυτός και ανέβασαν τον τοίχο λίγο πιο ψηλά.

Κάποτε βρεθήκανε μετά από καιρό, μιλήσανε πάλι, ήπιανε καφέ και τους βρήκε το ξημέρωμα στο δικό της καναπέ.
- Θες;
- Ναι.
Σεξ της έντασης, όχι της τρυφερότητας. Λυνόταν στα χέρια του, λυνόταν στα δικά της αλλά μετά ο τοίχος ήταν εκεί.
- Καφέ;
- Μμμμμ.

Στα λόγια, τους καφέδες και τις μπύρες ξεχυνόταν όλη η ζωή της, και λίγη από τη δική του. Επιφυλακτικός. Την συμβούλευε, την επικροτούσε, της έλεγε τα λάθη. Φίλοι της τύχης, μίλησαν πολύ, την κράτησε αγκαλιά στα κλάμματα και τις υπερβολές και μοιράστηκαν μαζί περιπέτειες, μικρά ταξίδια και αλκοόλ κάποιες νύχτες της πόλης.

Με τα χρόνια έμειναν τα όσα μοιράστηκαν σαν μυρωδιά από παλιά λεβάντα και ένα πάθος να υποβόσκει των συζητήσεων τους. Στο τηλέφωνο κανονίζανε να βρεθούνε και ψιθυριστά – ίσως και καθόλου – ακουγόταν από βαθιά “Σε θέλω…. Το σώμα σου να λιώνει στα χέρια μου”. Το άκουγε εκείνη, το άκουγε εκείνος κι όμως η συζήτηση παρέμενε στις λεπτομέρειες του ραντεβού. Την αγκάλιαζε τρυφερά, τον φιλούσε στο μάγουλο και κάθε φορά μιλούσαν για ώρες ενώ κάτω από τα λόγια τους ακουγόταν ψιθυριστά – ίσως και καθόλου –“Σε θέλω… να γίνω λιώμα στο κρεβάτι σου”. Κάποιες φορές διαπραγματεύονταν το σεξ και όταν συνέβαινε δεν ξέραν πώς να συμπεριφερθούν μετά.
- Καφέ; έλεγε όποιος σηκωνόταν πρώτος.
- Μμμμμμ. Έγνεφε καταφατικά ο δεύτερος, γυμνός στο κρεβάτι και άρα ευάλωτος.

Δεν ήταν ποτέ ο χρόνος και οι συνθήκες κατάλληλες. Μπροστά σε φίλους, ήθελαν να βρεθούν μόνοι, να πουν κάτι δικό τους μόνο και μόνο για να ακουστεί ο πόθος πίσω από τα λόγια τους. Μόνοι τους μπλέκονταν πίσω από κανόνες του παρελθόντος – εκείνος την απέρριψε, εκείνη τον κυνήγησε – και μέναν σε κουβέντες φιλικές, αν και ειλικρινείς. Κάποτε έλειπε εκείνος, κάποτε έλειπε αυτή. Όχι από τον τόπο. Από την κατάσταση. “Οι συνθήκες,” μου είπε κάποτε εκείνη, “δεν είναι οι κατάλληλες”

Ποτέ δεν ήταν.

Κάποτε εκείνη ερωτεύτηκε απότομα. Ενθουσιάστηκε με κάποιον, βρεθήκαν να μοιραστεί τα νέα της. Έμεινε να την κοιτάει από την διπλανή καρέκλα, καλοκαίρι και τα μπράτσα της γυμνά. Έτσι γυαλίζαν τα μάτια της πάντα; Έτσι ήταν το στήθος της πάντα; Έτσι ήταν η μυρωδιά της πάντα; Ήταν πάντα τόσο αστεία; Έτσι πάντα, ήταν εκεί, και ξεχύλιζε ερωτισμό και πόθο; Την αγκάλιασε να το νιώσει (ψιθυριστά ακούστηκε – ίσως καθόλου – “να μπω μέσα σου, να ξέρω πώς είναι να βογγάς στο σκοτάδι″) κι εκείνη συνέχισε να γελάει. Την άφησε να μιλάει για τον έρωτα, για τον τρίτο, για τα σχέδια της. Το άκουσε κι εκείνη ψιθυριστά, πίσω από τις κουβέντες τους εκείνο το βράδυ – ίσως και καθόλου – “σε θέλω το ίδιο, λιώνω στη σκέψη σου το ίδιο” – μα το άφησε πίσω της στην ορμή της βραδιάς και τον φίλησε στο μάγουλο όταν την άφησε σπίτι της.

Βρεθήκανε ξανά και ξανά, χαθήκανε ξανά και ξανά. Λόγω συνθηκών.

‘Ενα βράδυ πριν βρεθούν άκουσε τον ψίθυρο πριν καν τον δει, ξεκάθαρα και δυνατά να αντηχεί στο μυαλό της “Να σε δω, να με κάνεις να τελειώσω στα χέρια σου, να σ’ακούω να με παρακαλάς”. Ξαφνιάστηκε όταν έπεσε στην αγκαλιά του και δήλωσε στο αυτί του την πρόθεση της. “Δε θέλω μπύρες. Πάμε τώρα σπίτι.” Ξημερώματα καλοκαίρι, το σεξ της έντασης και της οργής, ο έρωτας της τρυφερότητας δυο φίλων, το γαμήσι της ανυπονονησίας.
- Σ’αρέσει.
- Κι άλλο.
Απολυτότητες της νύχτας, αφέθηκαν εκεί μέχρι το χάραμα, να λένε και να κάνουν. Τσιγάρο, φιλί, ένα χάδι στο στήθος της, η πλάτη της να τεντώνεται στα τέσσερα, τα χέρια του να πιάνονται από τη μέση της. Κι άλλο… Να γελάει με τα φιλιά στη μέση του, να αναστενάζει με τα δάχτυλα του μέσα της, κι οι δύο στα σκοτάδια, υγρά φιλιά και λόγια πρόστυχα. Κι άλλο… Παρακάλια και παράπονα, το βλέμμα της μες τα μάτια του την ώρα που χύνει, το άνοιγμα των χειλιών της κι η ανάσα της κοφτή όταν χύνει εκείνη. Βαθιά ανάσα.

Κοιμήθηκε στην αγκαλιά του, φίλησε το λαιμό του πριν αποκοιμηθεί.

Το άλλο πρωί σηκώθηκε πρώτος, την σκούντηξε στον ώμο απαλά.
- Καφέ;
- Μμμμμ, έγνεψε την κατάφαση και έπεσε στο μαξιλάρι. Έκανε το τσιγάρο της γρήγορα, έφυγε πριν αρχίσει η πρωινή κίνηση.

Χαθήκανε για καιρό, εκείνη άλλαξε, εκείνος άλλαξε. Καινούριες ιδέες, καινούριοι άνθρωποι. Κάποιοι καφέδες κι αυτοί αραιώσανε, μιλούσαν που και που στο τηλέφωνο, μοιράζονταν ακόμα νέα και ιδέες. Ακόμα φίλοι. Ακόμα με σημασία οι απόψεις τους. Ο ψίθυρος όμως πίσω από τις λέξεις είχε χαθεί.

Ένα καλοκαίρι – όχι πολύ μακριά στο παρελθόν – άρχισε να λιώνει η πόλη γύρω του. Η άσφαλτος μύριζε περίεργα, τα σκουπίδια ακόμα περισσότερο κι ούτε η θάλασσα δεν ήταν ανακούφιση. Περπατούσε προς τον ηλεκτρικό ένα μεσημέρι, ο ιδρώτας να κυλάει από το μέτωπο του όταν άκουσε γύρω του ψιθυριστά – ίσως και καθόλου – “Στο σώμα σου όλη νύχτα, να ξεδιψάσω από επιθυμία”.

Την πήρε τηλέφωνο την ίδια μέρα. Πίσω από τα νέα και τα σχέδια το άκουσε κι εκείνη “Το ξέρεις ότι ακόμα λιώνω, ακόμα επιθυμώ, ακόμα ξέρω ότι η λύτρωση στο κορμί σου δεν έχει όμοιο της”.

Βρεθήκανε ξανά, δεν βρεθήκανε, δεν ξέρω γιατί έχασα επαφή μαζί τους περίπου εκείνο το καλοκαίρι. Υποπτεύομαι όμως πως ότι και να έγινε πάλι το επόμενο πρωί, μετά από όλο το γαμήσι και τον έρωτα που αποζητούσαν ο ένας από τον άλλο, σηκώθηκε ένας από τους δύο, σκούντηξε τον άλλον στο ώμο και ρώτησε:
- Καφέ;
κι ο άλλος με τη γεύση του πρώτου ακόμα στο στόμα του έγνεψε
- Μμμμμμμ.

Μέχρι την επόμενη φορά.

κάπου κάποτε στο ίντερνετ..ποσο σχετικό.

Ομως κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμα

Μου ζήτησες να σου πω για πιο λόγο

για πιο λόγο εγώ μαζί σου

σου είπα θα στα πω από κοντά

Δεν ξέρω αν θα βρεθούμε

την προηγούμενη φορά 

άργησες 2 χρόνια 

όποτε κάπου θέλω να γραφτεί

έτσι για να πω εγώ το είπα.

Εγώ για να ξέρεις θέλω μαζί σου ...

για τότε

για κείνον τον Αύγουστο

γιατί είσαι εσύ και δεν με νοιάζει τι θα φοράς , τι μουσική ακούς, που βγαίνεις, ποιες φιλάς

γιατί αρκεί να θέλουμε και οι δυο

γιατί με θυμώνεις

γιατί θα σε θύμαμαι ό,τι και αν γίνει

γιατί σε θέλω

γιατί μου είπες έχεις κλάψει για μένα

γιατί εχω κλάψει για σένα

γιατί έχω βάλει άπειρες φορές το τέλος 

γιατί με ανεβάζεις

γιατί πότε δεν είχαμε κάτι παραπάνω

γιατί αυτό μου αρκεί 

γιατί είσαι εσύ ρε γαμώτο

γιατί δεν σε ξέχασα

γιατί δεν με νοίαζει πότε θα σε ξαναδώ,αρκεί να έχω σίγουρο οτι θασε ξαναδω

γιατί δεν άρχισε ποτέ για να τελειώσει

γιατί κάποτε υπήρξε κάτι

γιατί έστω και αν άργησες μου έδωσες μια εξήγηση

γιατί ζήτησες συγνώμη

γιατί δεν έχει γιατί

γιατί με πλήγωσες

γιατί προσκάλεσες

γιατί θυμάσαι

γιατί με φίλησες ξανά

γιατί μου πες πως θες

γιατί κάπου βαθιά η φωτιά καίει ακόμα..

πως μου ΄λειψες τόσο μείνε να νιώσω

''το θέμα δεν είναι αν έφυγε κάποιος αλλά ΑΝ θα επιστρέψει''

Με αφορμή το ΑΝ που είδα σήμερα στο σινεμά και χρειάστηκα χαρτομάντιλα για να βγω απ την αίθουσα σκέφτηκα το προφανές.

ΑΝ δεν είχα πάρει τις συγκεκριμένες αποφάσεις και τα πράγματα κυλάγαν ως έχουν ,ακόμα και αν έλεγα ''αν δεν είχα πάει τότε στο πάρτι της Βιοχημείας δεν θα σε γνώριζα και θα γλύτωνα'' ,τα πράγματα θα κύλαγαν έτσι ώστε μερικά πράγματα στη ζωή να ερχόντουσαν έτσι και αλλιώς στη ζωή μας ό,τι επιλογή και αν κάνουμε...τα πράγματα θα κυλήσουν όπως πρέπει να κυλήσουν άλλωστε.

ΑΝ φύγει μακριά σου ,θα πονέσεις ,θα κλάψεις ,θα φτάσεις στα άκρα και θα το βιωσεις. Θα ελπίζεις όμως,πάντα ελπίζουμε στην επιστροφή, ίσως γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε πως ο άλλος τα καταφέρνει χωρίς εμάς, ενώ σε εμάς αυτό φαντάζει αδύνατο.Δεν πονάει πότε τόσο η σκέψη ότι κάποιος έφυγε , πονάμε γιατί φοβόμαστε πως δεν θα γυρίσει.

ΑΝ αν αν ... δεν έχει σημασία να ξέρω τι θα γινόταν αν επέλεγα διαφορετικά σημασία έχει τι επέλεξα.Όλα μέσα στη ζωή είναι και ότι και αν συνέβη, αυτό θα συνέβαινε ακόμα και αν είχαμε δράσει αλλιώς .. ο θάνατος , ο έρωτας , οι δυσκολίες, οι μικρές χαρές, οι τσακωμοί  θα συνέβαιναν σε όλα τα αν του κόσμου .

καληνύχτα.


http://www.youtube.com/watch?v=nXb7lIGgtBY&feature=share

Είναι αμαρτία να το καταστρέφεις Ο, τι ζητά η ψυχή

''Οι έρωτες καρδία μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται ,για να μπορούν κρυφά να κοροϊδεύουν τον καιρό '' ...

Χθες επισκέφτηκα τον χαμένο μου παράδεισο

 ήταν εκεί λίγο αλλαγμένος λίγο ίδιος ,δεν ξέρω.

 2 χρόνια είναι αρκετά ,αλλά κάποτε πίστευα σε ένα ''ίσως κάποτε'' . 

Μεγαλώσαμε εμείς ,οι αποστάσεις , οι συνέπειες 

άλλα θα γινόταν κάποια στιγμή, 

θα ξανάνοιγα αυτό που τόσα χρόνια με κόπο έθαβα.

 Γιατί? Περιέργεια...Και ήταν.

Γαμώτο δεν μπορώ να γράψω συντονισμένα όταν μιλάω για το ασυντόνιστο.

Αντιμετώπισα το παρελθόν μου επιτέλους,

 εκείνος δεν ξέχασε ποτέ.

 Και τώρα δεν θα τον ξαναδώ αλλά δεν με πειράζει φτάνει που έγινε.

.και ήταν απ' τη μια τοοοσο διαφορετικά και απ την άλλη σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Με θες,

 όχι για να μαστε μαζί ,αυτό πλέον το ξέρω ,

 με θες διαφορετικά , εγώ σε θέλω για το τότε.

Αφού δεν γίνεται ποτέ να μαστε μαζί εγώ χαμογελώ που δεν ξέχασες,

 που ζήτησες συγνώμη.

Που τελικά ήρθες ξανά να με πάρεις απ' τη στάση

που ξαναμύρισα μετά απο 2 χρόνια το ίδιο αρωμα

που πήγαμε βόλτα με το καινούριο μηχανάκι

που είδα και το καινόυριο σου σπίτι.

Που κοιμήθηκα μαζί σου ξανά

που με φίλησες και μ αγκαλιασες πριν φύγω

που μου πες όπως τότε

''να προσέχεις''

...

Και το λεωφορείο δεν άργησε ,και στη διαδρομή χάζευα τις σταγόνες που ξέπλεναν .. που με ξέπλεναν..

Κάποιες νύχτες στους δρόμους σε τρακάρω τυχαία..

Είναι αμάξια οι μόνοι και οι σχέσεις τροχαία...

Ενα απ' τα πρώτα πράγματα που είπες όταν σε γνώρισα και λάτρεψα ήταν ''πες μου να πάμε μέχρι το περίπτερο και θα σου πω βαριέμαι, πες μου να πάμε ταξίδι χωρίς τιποτα και θα σου πω φύγαμε..''. Ωρες ώρες είμαι χαζή.Μόνο εγω θα μπορούσα να πιστέψω τόσο εύκολα τα λόγια ενος άγνωστου.Και αλήθεια δεν με ενδιέφερε αν θα πηγαίναμε χιλιόμετρα και μακριά απ' την πόλη , ας με πηγαίναμε πλατεία και ας ταξιδεύαμε εκέι.Γίατι σε όσους εχω να δώσω φεύγουνε νωρίς? Γιατί μόνο εγώ αναζητώ το κάτι παραπάνω?..
Δυστυχως πια οι άνθρωποι δεν προσπαθουν,δεν δένονται, δεν βλέπουν λίγο παραπάνω,δεν κρατάνε λίγο παραπάνω.Αρκούνται στα εύκολα,εφήμερα,στα λίγα..δεν ξέρουν να αναζητούν.Και εγω κουράστηκα ,κουράστηκα να δίνω για ψίχουλα,κούραστηκα να ψάχνω ταξίδια και να ναυαγώ .Θέλω τη διαδρομή πάτος ,κόλαση , χάος και μια φίλη μου θα μου κάνει παρέα σ αυτό το ταξίδι.
Δεν το μετάνιωσες όπως είπες ότι μπορεί να γινόταν ,δεν γύρισες ..ούτε καν να κοιτάξεις.Και είμαστε χώρια και αντε τώρα να χωρέσουμε σε μια σταλιά μέρος..δυσκολεύομαι , δεν το έχω συνηθίσει.Και δεν αντέχω να σε δω φιλικά δεν γίνεται..δεν ξέρω αν ήταν έρωτας αυτό που ένιωσα ξέρω όμως ότι ήταν απόλυτο!

 Οχι δεν δεχομαι να φευγεις ετσι λες και δεν ηταν ποτε κατι για σενα οταν εσυ με εκανες να το δω σοβαρα ,οταν εσυ μου λεγες να ερθω και να παμε διακοπες,εσυ μου λεγες να μεινουμε σπιτι οι 2μας να μην δουμε κανεναν.Θα το εκτιμουσα να μην μου δινε τιποτα ,να μου δινε τα παντα στο παρον και τιποτα για το μετα, θα το γουσταρα και αμα τελειωνε δεν θα χα να του πω και τιποτα ..ομως τωρα εχω ,γτ τωρα μου σκοτωσε πολλα και εγω με τη σειρα μου πρεπει να σκοτωσω αλλα τοσα που ενιωσα για εκεινον..και ναι δεν το χω ξεπερασει αλλα πλεον νιωθω θυμο και πλεον μου το χαλασε ..ενας 23χρονος λυποταχτει και αδυνατει να αντιμετωπισει ενα ερωτευμενο 19χρονο? ...ειμαστε σαν τα μικρα παιδια ,αν μας μιλας για κατι ,μας το περιγραφεις μας, το δειξεις εμεις θελουμε να το αποκτησουμε θελουμε να γινει να συμβει ..το περιμενουμε.. αν παλι μας διξεις κατι και αμεσως το κρυψεις πισω απ την πλατη σου λεγοντας μας οτι ''ειν μαγικο εξαφανιστηκε'' θα χαρουμε και θα το πιστεψουμε..απλα μην μου ταζεις γιατι φθειρομαι και παντα μονη περιμενω και ποτε κανενας δεν ηρθε να ταξιδεψει εκει που μου εταζε..

 ...και ειναι και αυτο το ''να το ξεχασεις'' , κοιτα που φτασαμε να μην αντιδραμε και να λεμε δεν αξιζει τον κοπο ..μπορει για εκεινον οχι αλλα για σενα? για σενα αξιζε και αμα γινοταν παλι το ιδιο θα επελεγες..Μ αρεσουν τα λαθη τα σωστα με τρομαζουν..αλλα αυτη τη φορα?τι εγινε αυτη τη φορα?νομιζα ήμουν σωστη,είπες οτι ήμουν σωστη,ίσως να μην το εννοουσες..πήρες όλο το λάθος πανω σου για να μην εχω περιθώρια προσπάθειας .Το δικό μου λάθος θα μπορουσα να το διωρθωσω ,αλλα ήθελες να φυγεις οποτε τα φορτωσες όλα πάνω σου.Αλλα παντα φταινε και οι 2 απλα ο ενας πληγωνεται περισσοτερο..Και η καρδιά πονάει ΠΑΝΤΑ όταν ψηλώνει να το θυμάσαι μικρη μου καρδιά.